Night ride #1

Gisterenavond was het dan zover. Gelo Sportief zou zich ook eens gaan wagen aan een nachtrit. Niet op de verlichte banen die ons Belgische netwerk rijk is, neen, het bos in. De complete duisternis. En dat mag behoorlijk letterlijk genomen worden, de maan scheen gisteren maar voor 8% (dank u Google).09bfae6c5d0c11e39dd2129055224ee3_8

Om 19u30 verzamelden we in Eik en de opkomst was de moeite; 7 bikers die de uitdaging aangingen. Goed ingeduffeld met buff’s en thermokledij. En natuurlijk de vrij indrukwekkende lichtbundels op helmen en sturen. Steven was nog niet verlicht en kon daarom een lampje van mij lenen. En weg waren we.

We reden naar Zutendaal en eens het Albertkanaal gepasseerd doken we het bos in. Een heel aparte ervaring. Een 7-koppige bende met evenveel lichtproductie als een voetbalplein baande zich een weg tussen de bomen en over hun wortels. Maar. Na amper 1,5km bos kreeg Xavier pech. Achterpad afgebroken en einde night ride. Ge kunt het zelf niet verzinnen. Zoals dat in een team hoort wandelden/bolden we samen terug naar de baan waar Xavier afgesproken had met zijn vrouw. We blijven het verbazend vinden hoe vlot zij ons kon vinden nadat Xavier enkel zei: ‘Komt ge mij halen? Ik sta in het bos.’ Chapeau!
Omdat mijn lamp het al aan het begeven was, kreeg ik de lamp van Xavier toegeduwd inclusief een extra batterij (en die extra batterij bleek geen overbodige luxe). Waarvoor dank!

Herstart dan. We vertrokken weer en het bolde goed. Dacht ik. Toen we een verharde baan overstaken trok Steven de remmen dicht en vertelde dat hij onvoldoende zag. Mijn geleend lampke gaf een te zwak licht en ook bleef die niet in de juiste positie staan. Dat ondanks een mega voelsprieten constructie met 86 colsonbandjes. Het was zelfs kunst. Maar helaas. Toen waren we nog met 5. 2 down, 5 to go.

Het moment van Evrard was aangebroken. Als een everzwijn in de nacht rook hij de heimat en zette koers richting Rekem. Plots dook hij rechts het bos in en vanaf toen was het opletten geblazen. Evrard rijgde de singletracks, risky afdalingen en pittige kuitenbijters aan elkaar. Plezant als ge de regio kent als uw broekzak (Evrard dus), iets spannender en uitdagender voor die wat pas een eerste keer in diezelfde broekzak komen kijken (Johan, Steve, Ferdy en ik). Maar het was dikke fun, en de kick was nooit veraf!

21c8ff125d1c11e3b0fd12440ac5900d_8

Nota: ergens tussen die singletracks reed Evrard zijn ketting in 2 stukken en vreesden we het einde voor de Hazefield Terror. Maar dat was zonder de ponstechnieken van Evrard gerekend, in no-time hing die ketting weer aan elkaar. Wat een machien die Evrard.

Nu hoor ik jullie al denken: Heeft Steve ongeschonden het einde gehaald? Awel, dat is hem helaas niet gelukt. Onze clubbodemonderzoeker heeft zowat in elke gemeente dat we passeerden een bodemstaaltje meegenomen. Het laatste staaltje werd ook nog eens een behoorlijk stevige, hopelijk is Kiezelsteve terug de oude zondag! Nog een nota, in de zomermaanden is het Kiezelsteve, in de wintermaanden Downhill Steve.

Op het einde trokken we nog een paar keer flink door om te eindigen in de garage van Evrard voor een frisse pint geflankeerd met een stevige dosis schele zever. Het was een plezante eerste ervaring met de nachttochten. Meer van dat! Om 22u46 arriveerde ik terug in Kortessem en dan volgt het zwaarste; het zorgvuldig poetsen van de bike in de nachtvorst. De liefde voor het materiaal moet er nu éénmaal zijn. En hey, laten we eerlijk zijn, een mooi gepoetste fiets bolt gewoon beter.

Gegevens Night ride #1:
http://www.strava.com/activities/98686837

TT Rondje Genk: Gregoor and friends…

Terwijl zijn kopman zich opmaakt voor een benefietcrosske voor het goede doel ergens aan een meertje in Mol, neemt de would-be (of was het wannabe) coureur die we ook wel eens liefkozend de kerel van Kortessem noemen het op zich om een lokaal toerke uit te stippelen rondom Genk.

Gevijven vertrekken we aan de Casteleyn en achter de brug in Munsterbilzen duiken we voor het eerst het bos in. Aangename vaststelling: het is minder baggeren dan oorspronkelijk gedacht. Meer nog, het ligt er relatief droog en snel bij, het fungehalte gaat meteen een heel stuk de hoogte in. Bij momenten zit de vaart er aardig in, zeker bij de minste vorm van reliëf… maar en dat is mijn persoonlijke tweede aangename vaststelling: de benen zijn zowaar weer min of meer wat ze moeten zijn.

De banden staan ietwat harder dus bij de steile stukken is het af en toe net wel of net niet omwille van een tekort aan grip maar dat kan de pret niet drukken. Gezwind vliegen de kilometers voorbij. Vooral het stukje naast de terril is een beauty van een singletrack. Ik heb de bochtjes niet geteld maar het zullen er niet veel minder dan 50 geweest zijn op goed 2 à 3 km. Leuk als je je bochtentechniek wil bijschaven, minder leuk als je in plaats van op een communicantenfiets op een 27,5″ (650B voor de hardcore kenners) laat staan op een 29″ fietst. Daarmee is dan wellicht ook het enige nadeel bewezen. De conditie van de man in kwestie daarentegen is van die aard dat we dan eindelijk min of meer kunnen volgen.

Plezant detail: de voorzitter waant zich in Eisden en gaat resoluut op zoek naar de marktkraam van Martine (euh, terril, C-mine, Eisden?), misschien dat hij toch beter een ontbijt had genomen voor het vertrek…

Na het technisch gedeelte besluiten we dat het mooi geweest is en opteren voor een stukje verhard tot Bilzen. Daarbij loopt de snelheid al gauw op tot 34-35 km/u hetgeen voor ondergetekende bij momenten net iets teveel van het goed is. Voordeel: je bent snel terug in de Casteleyn waar de donkere Leffe staat te wachten.

Mijn conclusie: organiseer op dit ritje een toertocht en je hebt een instant klassieker met een pak deelnemers. Wie er dus niet bij was… see you next time!

TT Maasmechelen: zelfrelativering episode 2

Na het wedervaren van vorige week stuur ik onze voorzitter enkele bemoedigende sms-kes om hem een hart onder de riem te steken. Ik heb immers zelf al in het voorjaar het twijfelachtige genoegen gehad om eens met de kerel uit Kortessem over de Teut te vliegen tot ik eigen mijn naam niet meer wist. Een noodstop in cafe de toerist in Zutendaal drong zich toen op…

Enfin anders en beter en dus vol goede moed naar het legendarische voetbalplein van Patro Eisden voor een TT waar het vorig jaar bijzonder modderachtig was. Niet zo dit jaar, de voorzitter, de kerel uit Kortessem en ikzelf nemen de start en zien nog net Danny en Pierre naar de inschrijving rijden.

We vliegen erin en eerlijk gezegd na 5 minuten weet ik het al: dit gaat pijn doen straks. Teveel aan, ne slechten dag, vierkante wielen, te weinig druk in de banden…wie zal het zeggen maar genieten is er niet bij vandaag, trekken, sleuren, stoempen en vooral af en toe een verkoudheid oplopen als de kerel uit Kortessem eens een versnellingske placeert.

Danny vliegt ons (de voorzitter en ik) voorbij met de crosser en vraagt nog terloops waar Bart zit. Overbodige vraag Danny, voorop is immers het antwoord op alle vragen die van ver of dichtbij betrekking hebben op de combinatie Bart/fiets.

De voorzitter toont clementie en legt een tempo op dat ik halvelings kan volgen (schuldgevoel vanwege de Gavia denk ik) maar even later maak ik toch nog eens kennis met mijn oude vriend: kramp.

Linkerbeen, rechterbeen, ’t is het soort van kramp die niet discrimineert. Maar die kop wint het altijd van het lijf, dat lesje heb ik deze zomer op de Col de Paillheres goed geleerd.

We zetten door, Bart wacht ons op en maakt wat foto’s en al gauw is de finish een feit. Na 2 Choufkes en een braadworst is alle ellende alweer vergeten en kunnen we op naar de volgende…

IMG_5670

VEUV en de kerel van Kortessem

Nagenietend van zijn extreme vorm na het rijden van de Ronde van Frankrijk beslist de kerel van Kortessem om de MTB-rit in Mol te gaan rijden. Tiens, dat is eigenaardig, niemand reageert op mijn sms’n die ik rondstuur. “beep beep”, Ah Thijske wil meegaan. Met een sms nog even mijn bedoelingen duidelijk maken aan Thijske: WE RIJDEN 90KM EN GENE METER MINDER, BEGREPEN?
START. De kerel van Kortessem etaleert zijn bloedvorm door zich behendig, snel en ervaren tussen de deelnemers te laveren en bij de minste trap op zijn pedalen naar voren te schieten. Het meeste last heeft hij van zijn nek want hij moet steeds omkijken waar El Presidente zich bevindt en al snel denkt Bart bij zichzelf, Thijske is precies VEUV. Thijske doet zijn best en ziet een mooi parcours, afwisselende natuur, maar toch doorduwen in dat mulle Kempense zand en natte ondergrond. Het meeste pijn heb ik aan mijn ogen om te kijken waar de kerel van Kortessem zich bevindt want die fietst in een wereld van probleemloos pedaleren, terwijl ik het begin te voelen en met een rit van 90km voor de boeg, denk ik: Miljaar ik ben VEUV.
foto 1
BOEM, WOESJ, BANG!! Ik word ingehaald door de Bom van Balen en Locomotief Maarten Wijnants. Met moeite kan ik mijn mountainbike recht houden door de windverplaatsing bij het passeren door deze toppers. Ik zie Gregorio probleemloos aansluiten bij die mannen en de volgende bocht zie ik Gregorio warempel op kop van het groepke rijden en geloof het of niet; De Kerel van Kortessem rijdt 4 km op kop met de Bom van Balen in zijn wiel. Tommeke zegt vriendelijk “merçi moatje” tegen Bart. Bij de bevoorrading knikt Tom Boonen eens vriendelijk richting Bart, ze spreken een codetaal die alleen toppers onder elkaar begrijpen.
foto 2
Last call! Last call! Splitsing, links 70km, rechtdoor 90km. Thijske beslist woord te houden, rijdt rechtdoor, hoort Bart “yesyes!” roepen en beseft dat het nu moeilijk gaat worden. Bart rijdt respectvol naast, achter en voor me, maar vraagt zich af hoe hij vriendelijk, maar niet kwetsend kan melden dat hij het koud begint te krijgen. Thijske is VEUV, stopt, overhandigt de sleutel van de auto en beseft dat de kerel van Kortessem fris gewassen zal zijn als ik hem terug zal zien. Harken, sleuren, stoempen, baggeren, ploeteren,… regelmatig opzij rijden om een achterligger te laten passeren. Die achterliggers denken: die gast is precies VEUV en ik denk bij mezelf: ik ben VEUV.
Laatste 2 kilometer trap ik de ketting en versnellingsapparaat naar de knoppen. Na een kwartiertje aan mijn ketting getrokken en gesleuteld te hebben, buldert er een welgemeende fuck you over de Molse vijvers waardoor iedere eend in 5 kilometer omtrek het hazepad kiest en waardoor iedere zwaan komt kijken naar hun lotgenoot; nl. VEUV die zijn zwanezang aan het rijden is.
Reutelend, rochelend maar voldaan kom ik aan de streep en zoek ik Bart op aan de wagen. Fris gewassen, fiets gepoetst, lachend, gsm in de hand staat hij op me te wachten. Afsluiten doen we met 4 x Tongerlo in het extreem levendige Meerhout en daarna rijden VEUV en de Kerel van Kortessem naar huis.
PS. VEUV betekent: Vriendelijk/Vet (invullen naar eigen goeddunken)  En  Uit  Vorm.  Lees de tekst nu maar op nieuw.
Tot de volgende,
Steven.

In het wiel van Boonen & Co

Het gebeurt niet elke dag dat ge de kans krijgt om in het wiel van de bom van Balen te rijden. Maar maandag deed die kans zich dus voor. Een paar kilometer voor de 2e bevoorrading tijdens de marathon in Stal zaten er enkelen te duwen in mijn wiel. Opeens vloog er mij een appelblauwzeegroene tenue voorbij met meteen daarna een Belkin mannetje. Gezien de stijl en snelheid was het meteen duidelijk. Deze krachtpatsers kenden we: Tom Boonen, Maarten Wynants en Ben Hermans. Er moest even een gat gedicht worden, maar ik kwam er terug bij. En het ging hard. Gelukkig waren we snel bij de bevoorrading waar we (Johan, Ferdy en ik) even een klapke konden slaan met de heren. Ik vertelde Tom dat ik had gedacht beter te kunnen volgen gezien ik de Tour als voorbereiding heb gereden en hij niet.

Soit, volgend jaar hebben we er enkele leden bij! Als fietsreis stelden ze de Ronde van Qatar voor waar we als ploeg dan in dienst zullen rijden van Boonen zodat hij zijn eigen kans kan gaan tegen Cavendish. Dat weten jullie dan ook alweer.

IMG_5633

Het bike seizoen is met verve gestart!

De winterstop is nu toch al een paar weken ver, maar veel wordt er niet stilgezeten. Zo zijn de wekelijkse ritten met de koersfiets druk bezocht en hebben de bikers onder ons ook al aardig wat modderkilometers achter de sladderplaat. Een korte résumé:

MTB Stal

Zondag 27 oktober, daags na onze retrorit, stond er een eerder bezopen/verzopen gezelschap aan de start van de 3e Mountainbiketocht van de Brandweer in Bilzen. Ondanks de zware dag voordien werden de 45km stevig afgehaspeld en namen Johan en Steven onderweg enkele grondige bodemstalen mee.

IMG_5602

De vrijdag daarna stond de traditionele 1 novemberrit in As op het menu. Het parcours lag er zeer goed bij wat ook het tempo ten goede kwam. Om 11u10 kwam de eerste Gelo biker (Bart) al de kantine binnengewandeld en toen we terug compleet waren werd het een bijzonder amusante après.

IMG_5589

Zondag 3 november verplaatste het toneel zich naar Seraing voor het zwaardere werk: een pak minder kilometers voor een pak meer hoogtemeters. Steve draaide na 3 km zijn derailleur al in zijn wiel waardoor de tocht begon met een valse noot. De lokale technische bijstand deed hun werk en zo kon er toch nog stevig geploeterd worden. Voor Xavier eindigde de tocht in mineur na een valpartij (en later zelfs in de plater).

IMG_5605

11 november is de vaste datum voor één van de mooiste tochten van het winter bike seizoen: de marathon in Beringen. Ook hier tekende we in verschillende groepjes weer present. Het werd wederom een plezante tocht daar in Stal! Zeker nadat we enkele kilometers hebben kunnen rijden met Tom Boonen, Maarten Wynants en Ben Hermans.

IMG_5633

IMG_5624 IMG_5627

Mountainbike kalender winter 2013-14

Nog 5 ritten en het wegseizoen zit erop. Reden te meer om dus weer vooruit te kijken naar de aankomende herfst- en wintermaanden. We zijn met heel wat volk in de club en niet alle leden brengen deze periode op dezelfde manier door. Zo zijn er de echte race fanatics die zullen blijven fietsen op de baan met de koersfiets (uit liefde voor de stiel zeg maar). Anderen kiezen voor de rollen (weliswaar een kleine groep) en nog anderen zullen geen fiets meer zien tot de lentezon komt aankloppen ergens in maart. Maar er is nog een groep, de bikende diehards die met plezier wat in de regen, sneeuw en modder gaan spelen. Voor hen hebben we een mooie mountainbike kalender samengesteld!

zie onze mountainbikepagina

TT Stal 2011

TT Linkhout

Voor de eerste keer sinds 1,5 maand mijne Willier nog eens beklimmen. Onze website van kortbij bekijken en om 9u verzamelen in Linkhout is de boodschap. Alles in de wagen smijten en met goede moed vertrekken. 5 èsèmèskes versturen om te melden dat ik tegen 9u ga verschijnen aan de start. 5 x “neen” als antwoord. WTF? Bart Gregoor laat weten dat hij met een geblokkeerde rug zit. Aangezien hij 1 week getrouwd is, lijkt me dat een plausibele uitleg. Waarschijnlijk zijne rug geforceerd met de vuilbakken te moeten buiten zetten van Lore. Kan natuurlijk ook zijn dat die ijzeren bal met loden ketting rond zijne enkel een blokkering van zijne rug veroorzaakt. Samengevat, Thijske staat er alleen voor en kan in niemands wiel kruipen.

Aan de start is er een melding dat de 60km afgelast is door de koude. +1° en het zou te koud zijn. Begrijp het niet goed, maar in een vlaag van overmoed beslis ik voor de afstand van 42 km te gaan. AANVALLEN! Denk ik bij mezelf maar dan blijkt dat de eerste kilometers allemaal op de rijweg dienen gefietst te worden. Ik kan er een paar kilometers langs zitten, maar bijna de helft van de rit dient op de rijweg gefietst te worden, jawadde. MTB? Ik passeer veel bossen, maar ik kan ze enkel langs links en rechts zien, want de parcoursbouwers hebben blijkbaar schrik van die bomen en ik blijf bijna constant op de weg rijden. De ontdooiende ondergrond begint een oorzaak te worden van mijn beginnende pijnen in de benen en rug en worden veroorzaakt door totaal gebrek aan training en conditie en misschien ook wel omdat er, in de winterperiode, weer eens 8kg lichaamsgewicht bij gekomen is. Op zo een moment heeft ne mens serieus spijt van het verorberen van frieten, pizza, ijscrème, Leffe Royale, Karmeliet, enz.

Na 24 km kan ik mijn fiets eindelijk parkeren aan de bevoorrading. Het blijkt ook de enige bevoorrading op een afstand van 42km MTB te zijn. Ik kan verkeerd zijn, maar in ruil voor 5€ zou iets extra eten en drinken welkom zijn. Op naar de laatste 18km en die gaan vlot tot ik het bord van de laatste 10km passeer. Nog een geluk dat ik een W-Cup in mijn zakken heb steken want langzaamaan begint het lichtje uit te gaan. Vol goede moed die 10km afhaspelen tot er een mastodont van 200kg op een veel te kleine MTB schrik krijgt van een grote plas water en niets beter als oplossing ziet dan, zonder enige vorm van waarschuwing, de voor- en achterrem dicht te knijpen. Thijske kan de berg vlees nog net ontwijken maar kan dan kiezen tussen de zachte, maar vuile ondergrond of een berg stenen en enkele bomen. De keuze was snel gemaakt, ondertussen heeft Ariël bewezen dat het goed waspoeder is.

Aan de aankomst blijkt dat de organisatie besloten heeft om de afspuitinstallatie te annuleren zodat er geen enkele MTB kan afgespoten worden. Het zou te koud zijn om af te spuiten, alleen was het +1° en dan valt zo een argument figuurlijk in het water. Spijtig voor de 3 gasten die de fietsparking moesten verzorgen want die kregen tientallen negatieve commentaren. De organiserende club zal, gezien de beperkte bevoorrading en gebrek aan afspuitinstallatie, veel geld op de spaarrekening kunnen plaatsen, maar tientallen gasten waren malcontent.
Soit, snel een colake drinken, moe in mijne wagen kruipen, lokale carnavalstoet ontwijken en terug naar huis waar de aangename taak van de fiets te poetsen op me staat te wachten. Karmelietje om alles door te spoelen? Allez, nog eentje om het af te leren, er is nog tijd genoeg om die 8 kg kwijt te geraken.

Gegroet, Steven.

TT Houthalen-Helchteren, stoempen geblazen

Na wat pech in de heenrit stond ik om 12u30 aan de start aan de plas in Houthalen. Niet bijzonder druk, maar toch een gezellige opkomst. Inschrijven, foto en weg waren we. Het parcours begon veelbelovend met enkele leuke singletracks, maar de meeste bospaadjes lagen er maar hobbelig bij. Ik hoor u al denken, hobbelig? Dat is toch normaal in het bos? Ja akkoord, dat is ook zo, maar nu was het net alsof ge over golfplaten reed. En bijzonder veel wortels. Met andere woorden, ge kwam nooit fatsoenlijk in cadans. Er volgde voor de bevoorrading nog een zware 5km doorheen de heide: een open vlakte waar het stoempen was geblazen bij valsplat en (lichte) wind op de neus.

Aan de bevoorrading, na 52km op de teller, voelde ik dat de benen aan het leeglopen waren. Een gevolg van mijn recente blessures? De wittebroodsdagen? Wie zal het zeggen. Na de ietwat magere bevoorrading werd de tocht verder gezet. En het werd er niet beter op. Lange rechte stukken door modder en volgegroeide (bos)paden. De fun was ver te zoeken. Ook de geblokkeerde rug begon zwaar op te spelen. Er hadden er ook maar weinig voor de 40km gekozen denk ik, niemand achter mij, en maar een paar man voor mij die praktisch stil stonden toen ik passeerde tegen amper 20km/u. Het was duidelijk, dit was zwaar.

Na 70km zag ik in Kelchterhoef mijn route richting Kortessem. De beslissing werd nog sneller genomen dan ik met mijn ogen kon knipperen. Weg hier. Genoeg afgezien. Na nog een stevig hongerklopke uiteindelijk afgeklokt met 95,2km op de teller. Al bij al, it was a good ride! Niet de plezantste, maar wel een goede training.