Voor de eerste keer sinds 1,5 maand mijne Willier nog eens beklimmen. Onze website van kortbij bekijken en om 9u verzamelen in Linkhout is de boodschap. Alles in de wagen smijten en met goede moed vertrekken. 5 èsèmèskes versturen om te melden dat ik tegen 9u ga verschijnen aan de start. 5 x “neen” als antwoord. WTF? Bart Gregoor laat weten dat hij met een geblokkeerde rug zit. Aangezien hij 1 week getrouwd is, lijkt me dat een plausibele uitleg. Waarschijnlijk zijne rug geforceerd met de vuilbakken te moeten buiten zetten van Lore. Kan natuurlijk ook zijn dat die ijzeren bal met loden ketting rond zijne enkel een blokkering van zijne rug veroorzaakt. Samengevat, Thijske staat er alleen voor en kan in niemands wiel kruipen.

Aan de start is er een melding dat de 60km afgelast is door de koude. +1° en het zou te koud zijn. Begrijp het niet goed, maar in een vlaag van overmoed beslis ik voor de afstand van 42 km te gaan. AANVALLEN! Denk ik bij mezelf maar dan blijkt dat de eerste kilometers allemaal op de rijweg dienen gefietst te worden. Ik kan er een paar kilometers langs zitten, maar bijna de helft van de rit dient op de rijweg gefietst te worden, jawadde. MTB? Ik passeer veel bossen, maar ik kan ze enkel langs links en rechts zien, want de parcoursbouwers hebben blijkbaar schrik van die bomen en ik blijf bijna constant op de weg rijden. De ontdooiende ondergrond begint een oorzaak te worden van mijn beginnende pijnen in de benen en rug en worden veroorzaakt door totaal gebrek aan training en conditie en misschien ook wel omdat er, in de winterperiode, weer eens 8kg lichaamsgewicht bij gekomen is. Op zo een moment heeft ne mens serieus spijt van het verorberen van frieten, pizza, ijscrème, Leffe Royale, Karmeliet, enz.

Na 24 km kan ik mijn fiets eindelijk parkeren aan de bevoorrading. Het blijkt ook de enige bevoorrading op een afstand van 42km MTB te zijn. Ik kan verkeerd zijn, maar in ruil voor 5€ zou iets extra eten en drinken welkom zijn. Op naar de laatste 18km en die gaan vlot tot ik het bord van de laatste 10km passeer. Nog een geluk dat ik een W-Cup in mijn zakken heb steken want langzaamaan begint het lichtje uit te gaan. Vol goede moed die 10km afhaspelen tot er een mastodont van 200kg op een veel te kleine MTB schrik krijgt van een grote plas water en niets beter als oplossing ziet dan, zonder enige vorm van waarschuwing, de voor- en achterrem dicht te knijpen. Thijske kan de berg vlees nog net ontwijken maar kan dan kiezen tussen de zachte, maar vuile ondergrond of een berg stenen en enkele bomen. De keuze was snel gemaakt, ondertussen heeft Ariël bewezen dat het goed waspoeder is.

Aan de aankomst blijkt dat de organisatie besloten heeft om de afspuitinstallatie te annuleren zodat er geen enkele MTB kan afgespoten worden. Het zou te koud zijn om af te spuiten, alleen was het +1° en dan valt zo een argument figuurlijk in het water. Spijtig voor de 3 gasten die de fietsparking moesten verzorgen want die kregen tientallen negatieve commentaren. De organiserende club zal, gezien de beperkte bevoorrading en gebrek aan afspuitinstallatie, veel geld op de spaarrekening kunnen plaatsen, maar tientallen gasten waren malcontent.
Soit, snel een colake drinken, moe in mijne wagen kruipen, lokale carnavalstoet ontwijken en terug naar huis waar de aangename taak van de fiets te poetsen op me staat te wachten. Karmelietje om alles door te spoelen? Allez, nog eentje om het af te leren, er is nog tijd genoeg om die 8 kg kwijt te geraken.

Gegroet, Steven.

Na wat pech in de heenrit stond ik om 12u30 aan de start aan de plas in Houthalen. Niet bijzonder druk, maar toch een gezellige opkomst. Inschrijven, foto en weg waren we. Het parcours begon veelbelovend met enkele leuke singletracks, maar de meeste bospaadjes lagen er maar hobbelig bij. Ik hoor u al denken, hobbelig? Dat is toch normaal in het bos? Ja akkoord, dat is ook zo, maar nu was het net alsof ge over golfplaten reed. En bijzonder veel wortels. Met andere woorden, ge kwam nooit fatsoenlijk in cadans. Er volgde voor de bevoorrading nog een zware 5km doorheen de heide: een open vlakte waar het stoempen was geblazen bij valsplat en (lichte) wind op de neus.

Aan de bevoorrading, na 52km op de teller, voelde ik dat de benen aan het leeglopen waren. Een gevolg van mijn recente blessures? De wittebroodsdagen? Wie zal het zeggen. Na de ietwat magere bevoorrading werd de tocht verder gezet. En het werd er niet beter op. Lange rechte stukken door modder en volgegroeide (bos)paden. De fun was ver te zoeken. Ook de geblokkeerde rug begon zwaar op te spelen. Er hadden er ook maar weinig voor de 40km gekozen denk ik, niemand achter mij, en maar een paar man voor mij die praktisch stil stonden toen ik passeerde tegen amper 20km/u. Het was duidelijk, dit was zwaar.

Na 70km zag ik in Kelchterhoef mijn route richting Kortessem. De beslissing werd nog sneller genomen dan ik met mijn ogen kon knipperen. Weg hier. Genoeg afgezien. Na nog een stevig hongerklopke uiteindelijk afgeklokt met 95,2km op de teller. Al bij al, it was a good ride! Niet de plezantste, maar wel een goede training.

Na het koude trainingsritje van gisteren kon ik me deze morgen toch overtuigen om opnieuw diezelfde vrieskou te trotseren. Goed ingeduffeld en voorzien van water- en winddichte snowboardhandschoenen ging het richting Kiewit. En het was nog vrij donker om 8u. De eerste meters lieten niets aan de verbeelding over, de ondergrond was gevaarlijker dan gisteren. Een nieuw dun poedersneeuwtapijt bedekte op sommige plekken maar heel lichtjes het echte gevaar: een spiegelglad wegdek. Voorzichtig dus, en op geen enkel moment bruusk remmen of draaien. Op die manier kwam ik rijkelijk te laat aan de start, waar Danny en Pierre nog stonden te wachten op meer Gelo volk. Steve en Johan misschien al vertrokken? (Nvdr: om 8u35 om heel juist te zijn) Steven te dicht bij Martine gekropen? Wie zal het zeggen.

Tubes werden nog een streep(ke) afgelaten en weg waren we. Achteraf (en zeker op de terugweg) gemerkt dat ze nu wel heel comfortabel stonden. Soit, meer grip dus. Alhoewel. Op het eerste hellingske na 250m moest Pierre voet aan de grond zetten en den deze dus ook. Voet zetten op een ijshelling zijn 2 dingen die niet samengaan, dus daar lag ik. In de douche gemerkt dat ik er een mooie wonde en bult aan heb overgehouden. Het temp van ijskonijnen Pierre en Danny volgen, ging niet. Elke bocht en elke singletrack verloor ik massa’s terrein. Dàt elke keer terug dichtrijden, is kapotmakerij. Geen risico’s dus, net als deze morgen. Trouwen in de gips zie ik ook niet echt zitten, heb niet voor niets een kostuum laten ontwerpen dendju!
Na anderhalve km fout te hebben gereden kwam ik een tijdje na Pierre en Danny aan de bevoorrading. Beetje flauwe kal, groepsfotoke en toen heb ik ze niet meer gezien. Aan de bevoorrading ook maar mijn bevroren drinkbus weggesmeten, in de vuilbak uiteraard. Heb daarna mijn wagonnetje aangehangen bij een schoon groepke en zo tot het einde gereden.

Maar toen begon de helletocht pas echt. Tegenwind, ijssneeuw en een nog moeilijker berijdbare baan dan deze morgen. Na een 10-tal km gestoemp liepen de benen ook nog eens leeg. Geen ontbijt, en onderweg 2 droge koekskes, een erwtensoep en één bekertje sportdrank was niet voldoende. Allé nu? Quelle surprise. Was dus blij om de Zonhoeve terug te zien. Het echte geluk kwam er pas toen ik zag dat Lore mij een heerlijke warme choco met honing had klaargezet. Dat noem ik nu eens gesoigneerd worden.

Afgelopen zondag stond wederom rood omcirkeld in de agenda. TT Dilsen. Een toptocht hoofdzakelijk dankzij het fantastisch decor dat de streek te bieden heeft. En hoogtemeters, veel hoogtemeters.

Maar eerst ter plekke raken. Doordat ik zaterdag niets had kunnen rijden, besloot ik met de fiets naar Dilsen te peddelen. Om 7u stond ik vertrekkensklaar. Of toch niet. Dankzij de regen eerst even een regenjasje aan. Lamp op volle sterkte en de duisternis in… Na 37 natte en donkere kilometers kwam ik om iets voor half 9 aan de start. Even later tekende ook Danny present. 10 minuten later maakten Johan en Steve het olijke viertal compleet. Regen houdt ons niet tegen dendju!

Pas vertrokken en mijn spatbord vond het nodig om zich te ontdoen van de knelling en vloog er halvelings af. Kort oponthoud om te beginnen. Na een paar vlakke kilometers begon de speeltijd. Hop het bos in. Na een paar 100m reed ik ongelukkig op een wortel verstoken onder het bladerdeken, maar kon nog recht blijven. De honderden meters daarna werd duidelijk dat ik te maken kreeg met een snakebite en de band stilaan aan het leeglopen was. Geen erg, misschien houdt die het wel vol tot de bevoorrading hoopte ik. Kort daarna weer prijs, bij de eerste beste molshoop sloeg de ketting dubbel en moest ik voet aan de grond zetten. HET teken om even uit te razen. De fiets vloog het decor in en mijn helm volgde even later. Na een geweldig interessante scheldtirrade richting ketting, binnenband, helm, spatbord en dennenboom, zag ik Johan rustig voor zich uit kijken en vroeg rustig “Uitgeraasd?”. Back to reality. Als een voorbeeldige ploegmaat hielp Johan mij uit de penarie en konden we de achtervolging inzetten op Danny en Steve. Of ja, door de zeker 10 minuten inactiviteit was er van een achtervolging geen sprake. Uiteindelijk werden we terug herenigd aan de bevoorrading. Deel 2 kon beginnen.

Het plan was om bij Steve en Johan te blijven. Zij telden simpelweg het meeste reparatiemateriaal, iets wat mij gezien de eerdere pech, verstandig leek. Toch dachten Peppie & Kokkie daar anders over en lieten het gat vallen. Na een paar kilometer verzeilden Danny en ik achter een bende dagjestoeristen. Danny schoot op het juiste moment langs de hele groep, mij lukte dat niet door anderen die de weg versperden, en weg was Mister Scott. Toen ik eindelijk de ruimte zag om de groep te passeren was Danny nergens meer in het gezichtsveld te bespeuren. Laten rijden dus. De rit is nog lang.

Zonder verdere kleerscheuren of noemenswaardige taferelen kwam ik aan de kantine. Daar werd het nog héél plezant met de nodige straffe praat en schele zever, tot tranenstoe. Na ‘amper’ 2 Leffes hijste ik mij terug in de heerlijk natte kledij en vertrok ik terug richting Kortessem. Om 14u klokte ik af op 118 bikekilometers. Moe maar voldaan noemen ze dat!

Steve, Johan en Danny, het was wederom een plezante TT!