Wie interesse heeft om zondag 16/11/2013 naar Romsee,

afspraak half acht aan parking Carrefour Bilzen

De Isle of Man TT is een van de meest prestigieuze en legendarische motorwedstrijden. Cavendish (Omega Pharma – Quick-Step) reed een deel van het bekende circuit. Over een afstand van acht kilometer wordt er 400 meter gedaald. Daar doe je normaal 12 minuten over. Hij doet er uiteindelijk 7:32 over, wat een gemiddelde van 64 km/u betekent. Zijn maximumsnelheid was 101 km/u op de veeleisende en bochtige route die er bovendien nat bijlag.

Voor de start legt Cav uit dat zijn maximumsnelheid op een fiets 120 kilometer per uur was, terwijl hij in een gewone afdaling al snel rond de 100 per uur zit. Zijn tip: “Je moet comfortabel op de fiets zitten en snel willen gaan, maar ook weten hoe laat je kunt remmen.”

Bron: cycling.be

Zaterdag stond eveneens de Sean Kelly op het programma. Veruit één van de zwaardere cyclo’s georganiseerd in ons Belgenlandje. Doordat de ploegentijdrit in Spurk jammerlijk genoeg niet werd gereden en van het programma werd geveegd (kunst om mannen te vinden die 1.kunnen en 2.durven) werd er dan maar geopteerd voor het Ardeens geweld.

Timothy en ondergetekende (Bart) stonden om 08u30 vertrekkensklaar op de mistige Baraque de Fraiture. In de eerste kilometers passeerden we een ambulance met net daarachter een man bewusteloos op het wegdek. De helikopter cirkelde al boven ons. Dit was ernstig. Op wielertoerist.be gelezen dat de beste man zijn achterwiel was losgekomen met een zware crash als gevolg. Hij is ter plekke gereanimeerd door een andere fietser, had blijkbaar een hartstilstand.. Zo zie je maar, het belang van eerste hulp.

Het eerste deel van het parcours ging via de Côte de Jevigne, Lierneux, Goronne en Rencheux naar Wanne. Ondertussen reden we ook nog een mooie alternatieve beklimming van de Wanne. Hier lag er een extra lus met de Stockeu. De meeste fietsers kozen hier de chickenrun en lieten de extra lus links liggen. Behalve wij. Met een gemiddelde van 33 per uur na 40km was er wel al wat kruit verschoten, maar dat deerde ons niet om de Stockeu op te rijden. En dat ging goed. Ik verbeterde mijn tijd op deze kuitenbijter met 1m33s. Not bad. Terug in Wanne was er de eerste bevoorrading en daar waren we niet alleen, wat een massa.

Met genoeg soekerwaffels in de gielis werden de Côte de Brume en Hâbièmont beklommen en stormden we af op 2 kleppers, de La Redoute en de Chambralles. Maar eerst nog een bevoorrading aan de voet van de Redoute. Kwestie van de bidons goed te vullen zodat er wat extra gewicht mee naar boven kon gesleurd worden.. Op de Redoute heerste er een lichte chaos. Véél volk en dan nog een 4 auto’s die probeerden naar beneden te bollen. Het was dus af en toe serieus slalommen en surplacen. De Chambralles ging dan wat gemakkelijker zonder al te grote hindernissen. De enige hindernis was die smeerlap van ne Chambralles zelf natuurlijk. Al ligt die mij wel naar het einde toe. Na wat op en neer gegolf kregen we in ferrières nog een specialleke voor de wielen geschoven. De traditionele klim daar, beter bekend als Trou de Ferrières, was afgesloten waardoor we een smal bospaadje werden ingestuurd. Had wel kunnen uitgestippeld worden door kiezelsteve 🙂 Maar het was droog dus dat viel goed mee.

Timothy gaf aan dat het beste eraf was en op de 3de bevoorrading in Mormont planden we een rijkelijke plundering van de koekjesdozen en Aquarius-stand. Er volgden nog de Côte de Grandmenil, de Côte d’Odeigne en de klim naar de Baraque de Fraiture. In Odeigne wachtte ik op de top op Timothy. Het werden al snel 10 minuten, bizar. Telefoon kreeg ik voicemail. Zou hij mij voorbij gereden zijn toen ik geconcentreerd in de berm stond (erop lettend dat de wind de vloeibare substantie die ik kwijtspeelde niet op mijn schoenen terecht kwam)? Ik besloot opnieuw te vertrekken en wilde het gat terug dichtrijden. Het ging 3,2km vollenbak naar boven en om mij bezig te houden telde ik de fietsers die ik passeerde. In totaal 94 stuks, mooi. Maar geen Timothy. Ook niet aan de finish. Even later kreeg ik toch connectie en was een platte tuub de oorzaak. De trofee van de platte tuub dit jaar komt weer een stapje dichter bij Mr. Basso. Soit, we sloten deze bijzonder mooie rit af met een frisse pint en 2 braadworsten. Heerlijk toch.

Ritgegevens: http://app.strava.com/activities/71828863

Strava is een nieuwe online community waar gps-data kan opgeladen worden zoals ook bijvoorbeeld Garmin Connect dat doet. Strava gaat echter nog een stapje verder. Los van alle standaard gegevens (tijd, hartslag, snelheid, hoogtemeters, enz.) kunnen de ritten gedeeld en vergeleken worden met andere fietsvrienden.

Maar het plezante aan Strava is het spelelement wat zij hieraan hebben toegevoegd. Zo is bijna elke helling in de buurt een erkend segment waar kan gestreden worden voor de snelste tijd. Wanneer ge zo een segment tijdens een rit passeert, onthoudt de gps die gegevens en bij het uploaden achteraf aan de pc kan uw tijd op dat segment bekeken worden en vergeleken met anderen die daar ook al zijn geweest. Ook mooi is dat er heel wat profs (Greg van Avermaet, Michal Kwiatkowski, Lars Boom, Laurens ten Dam, Marco Pinotti, Ben Hermans, Taylor Phinney, enz.) actief zijn op Strava en ge zo ook eens uw klimtijd kunt vergelijken met een profrenner, en hem zelfs eens kloppen.
Let op, dit werkt verslavend!

Strava organiseert ook regelmatig ‘challenges’ waarbij dan enkele doelen moeten behaald worden. Bijvoorbeeld in april was er de Specialized Challenge waarbij de uitdaging was om ook de afstanden van alle Protour klassiekers in die periode te rijden (een 1.319km). Hier hebben meer dan 26.000 fietsers aan deelgenomen (Bart is hier 691e in geworden).Nu is er een Castelli challenge die binnenkort start waarbij de finishers een speciaal truitje kunnen aankopen (het is allemaal marketing, I know).

Ook wij hebben een club op Strava en we zijn via onderstaande link te vinden:

http://app.strava.com/clubs/gelo-sportief

Via deze link kunnen jullie de rit van zondag naar Schimpen bekijken en ev. downloaden!

Zondag 24 maart, Schimpen

Gelo Sportief staat er algemeen voor bekend dat de leden geen salontoeristen zijn…eerder het soort van fietsers dat tegen een stootje kan. Dat kan gezegd worden voor de “oude” garde (onze club telt immers nog een heleboel stichtende leden) en ook de “jonge vegers” waartoe ik mezelf gemakkelijkheidshalve reken zijn niet van een kleintje vervaard…

Met veel branie kon de dag vandaag ingezet worden, een ritje naar Viernay. Niet minder dan 18 leden die wel eens wilden weten waar dat dorp nu in godsnaam lag. Wel, ze zijn er niet achter gekomen.

De rit was nochtans goed begonnen (met goed bedoel ik: zonder platte banden), Johan “Grillo” Thijsen en de president hadden zich op hun gemakske aan de kop gezet en we waren al nagenoeg in Sint-Huibrechts-Hern toen de eerste verdwaalde sneeuwvlokjes begonnen te vallen. Niks bijzonders, dat was voorspeld, gewoon verder doen. Na 25 kilometer – zo ongeveer ter hoogte van Herstappe – begonnen die paar verdwaalde sneeuwvlokjes al wat meer te lijken op een ferme sneeuwbui. Op commando van de voorzitter werden de jasjes aangetrokken en zijn woorden waren nog maar pas koud of de sneeuwbui veranderde in een regelrechte blizzard, geholpen door een venijnige strakke Oostenwind.

Ons verstand, dat bij het fietsen soms wel eens op nul gezet wordt, won het nu toch van de geestdrift. De kortste weg naar huis was de boodschap. Zo gezegd zo gedaan, het was bij momenten een heroïsch gevecht tegen de wind en vooral tegen de natte opspattende sneeuwpap die voeten, tenen, vingers en spieren geselde.

Via de steenweg Hoeselt-Tongeren bereikten we Bilzen: 45 km op de teller, dus slechts 15 minder dan vermeld in ons roadbook. Ik vermoed dat veel Bilzenaren die ons het centrum zagen binnenrijden zullen gedacht hebben: “Goed dat zot zijn geen pijn doet”.

Senior member Jempi Oben wist ons te vertellen dat hij in zijn indrukwekkende carrière zoiets nog maar 1 keer had meegemaakt, nl. in april 1978. Blijkbaar waren de mannen toen ter hoogte van Wellen teruggedraaid. De cirkel is rond…

We hebben een fotootje gemaakt van de properste heren in het gezelschap, bij deze: